بزرگان معماری

b o z o r g a n e m e m a r i . b l o g . i r

بزرگان معماری

b o z o r g a n e m e m a r i . b l o g . i r

رابرت ونچوری

چهارشنبه, ۲۲ مهر ۱۳۹۴، ۰۱:۵۳ ب.ظ

Robert Venturi

رابرت ونچوری


... خانه خانه است و باید دارای نمادهای خانه در هر فرهنگ و جامعه باشد ...


رابرت ونچوری
رابرت ونچوری، معمار، طراح و نظریه پرداز با نفوذ آمریکایی در سال ۱۹۲۵ در فیلادلفیا متولد شد. از سال ۱۹۴۳ تا سال ۱۹۵۰، ونچوری در رشته معماری دانشگاه Princeton تحصیل کرد. او در دهه ۱۹۵۰ به عنوان یک طراح در شرکتهای معمار نوگرایی پیشرو ، Eero Saarinen (۱۶- ۱۹۱۰) و Louis I . Kahn کار کرد. اوهمچنین عضو آکادمی آمریکایی در رم شد(۵۶-۱۹۵۴)، اولین منصب از میان چندین منصب دانشگاهی { که وی داشت}. عدم پذیرش عقاید مرسوم سبک بین المللی توسط ونچوری اولین بار در خانه ای که او در سال ۱۹۶۲ برای مادرش ساخت، نمایان گردید(خانه Vanna Venturi در فیلادلفیا). وی در سال ۱۹۶۶ ” پیچیدگی و تضاد در معماری ” را منتشر کرد، که عنصر پیوریتانیسم ( خشکه مقدس گرایی) در نظریه نوگرا را نقد می کرد و از خاص گرایی، تزئینات و نوعی حس ظرافت حمایت می کرد. تحریک کننده ترین کتاب {وی} ” آموزش از لاس و گاس ” بود (۱۹۷۲؛ با Denise Scott Brown و Steven Izenour) که در آن ونچوری از محیط پرزرق و برق لاس وگاس و دیگر شهرهای امریکایی در برابر انتقادهای تند زیباشناختی دفاع می کند. در مقایسه با بسیاری از نوگرایان، ونچوری از یک نوع معماری مزین به شکل نمادین بر پایه سنت استفاده می کند. او معتقد است که ساختار و تزئین باید با ماهیتهای مجزا باقی بمانند و آن تزئین باید منعکس کننده فرهنگی باشد که در آن وجود دارد. در مقابل، همچنین ونچوری نماد پردازی را هنگامیکه فن آوری مدرن ونمادپردازی تاریخی به ندرت هماهنگی دارند، غیرضروری می داند. ونچوری در اواسط دهه ۱۹۶۰با John Rauch وهمسرش Denise Scott Brown ، از ۱۹۶۷، شریک شدند. ساختمانهای وی در دهه ۱۹۷۰ همچون خانه Brant-Johnson در Vail ، Colorado ( ۱۹۷۶)، تالار Gordon Wu و دانشکده Butler در Princeton (۱۹۸۰) ، به دلیل استفاده سرزنده از منابع تاریخی مورد تجلیل قرار گرفته اند که گاهی اوقات شامل یک عنصر سنجیده زرق و برق می شوند. شاید کارهای ونچوری تاثیر مهمی بر طراحی ساختمانهای اداری و مراکز خرید بریتانیا در دهه ۱۹۸۰ داشت. مهم ترین ساختمانهای رابرت ونچوری شامل Sainsbury wing of the National Gallery در لندن( ۱۹۹۱) ، تالار ارکستر Philadelphia ( ۱۹۹۶- ۱۹۸۷)، و موزه هنر معاصردر San Diego (۱۹۹۶) می باشند. وی در سال ۱۹۶۶ کتابی به نام پیچیدگی و تضاد در معماری به رشته تحریر در آورد. به گفته معلم سابقش، وینسنت اسکالی ، «این کتاب مهمترین کتاب از سال ۱۹۲۳ به سوی یه معماری نوین – کوربوزیه است» در این کتاب ونچوری اصول فلسفی و جهان بینی معماری مدرن را زیر سوال برد. وی بینش تکنومدار را رد کرد و به جای آن خواهان توجه به خصوصیات انسانی و یک معماری انسان مدار گردید. در این کتاب نقد ونچوری عمدتاً متوجه میس ونده رو است، زیرا که وی تا پایان عمر نماد معماری مدرن بود و از عقاید خود در دهه های ۲۰ و ۳۰ میلادی هیچ گاه عدول نکرد. در جواب شعار میس کمتر بیشتر است ونچوری در کتاب خود بیان می کند که کمتر کسل کننده است (lessis a bore) از نظر ونچوری، معماری تنها تکنیک و تکنولوژی نیست. بلکه مسائل بسیار پیچیده و متضاد در ساختمان وجود دارد که نمی توان آنها را نادیده گرفت و حذف کرد. چارلزمور، دیگر معمار پست مدرن، در جواب شعار میس می گوید: بیشتر بیشتر است (Moore is more) به جای کسر گرایی و حذف صورت مسئله، باید جمع گرایی را مورد توجه قرار داد و راه حل مناسب برای مجموعه ای از مسائل یافت. البته یک طنز زیبا و یک دوگانگی معنا در این شعار ملحوظ است ، زیرا که مورنام فامیل خود را در ابتدای این شعار قرار داده است. یعنی معنای دیگر این شعار این است که من بیشتر هستم. از نظر ونچوری ساختمان ها نمی توانند همه دارای یک فرم و فلسفه باشند. ساختمان مانند یک ماشین نیست که تنها شامل مجموعه ای از مسائل تکنولوژیکی و مکانیکی باشد. اگر برای کوربوزیه، معبد پارتنان با مجموعه ای از احجام و سطوح از پیش طراحی شده و قواعد و تناسبات ریاضی نماد بوده است برای رابرت ونچوری، نه فرمولهای از قبل تعیین شده بلکه شهرک های دامنه ی کوهپایه های ایتالیا، که براساس نیازهای مردم و شرایط اقلیمی بنا شده، ملاک است. ونچوری سبک بین الملل را کاملاً مردود می داند و به جای آن معتقد به زمینه گرایی است. یعنی هر بنایی باید براساس زمینه های فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و کالبدی و شرایط خاص آن سایت و ساختمان طراحی و اجرا گردد. می توان آن را سبک محلی و یا سبک بومی نام نهاد. مدرنیست ها معماری را یک مسئله تکنولوژیک می دانستند. تکنولوژی یک خصوصیت عام دارد و در سر تا سر جهان از قواعد و اصول یکسان تبعیت می کند. ولی پست مدرنیست ها به معماری یک نگرش فرهنگی دارند و فرهنگ در هر منطقه ای متفاوت با سایر مناطق است. اکنون این سوال مطرح است که چه مسائلی باید فرم (شکل به علاوه معنا) ساختمان را مشخص کند و این فرم باید پاسخگوی چه مسائلی باشد؟ از نظر معماری پست مدرن این مسائل را می توان در موارد زیر خلاصه کرد: ۱ – خصوصیات فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و اقتصادی افرادی که از آن ساختمان استفاه می کنند. ۲ – خصوصیات شهری، خیابان ، میدان، کوچه، مغازه ۳ – شرایط اقلیمی، رطوبت، سرما، گرما، جنگل ، صحرا ۴ – نحوه ی زندگی روزمره ی اهالی ساختمان نیازهای آنها، عادات آنها، طرز استفاده و پیش زمینه های ذهنی آنها در رابطه با فرم های زیستی. خانه مادر ونچوری (۶۴ – ۱۹۲۶) اگر از نظر کوربوزیه خانه ماشینی است برای زندگی، از نظر رابرت ونچوری خانه خانه است و باید دارای نمادهای خانه در هر فرهنگ و جامعه باشد. این خانه در عین داشتن تقارن نامتقارن ، در عین وحدت، دارای کثرت و در عین پیچیدگی و تضاد در فرم، دارای قرائت ساده برای عامه مردم به عنوان یک خانه مسکونی است. ونچوری سعی می کند تا مجدداً ارتباط معماری و ساختمان ها را با هویت انسانی برقرار کند. به عقیده وی، شرایط تعیین کننده ی شکل ها و نمادها است. در شرایط متفاوت شکل ها و نماده ها باید متفاوت باشد. ونچوری تزئینات را رد نمی کند، بلکه تزئینات ساختمان را بخشی از خصوصیات فرهنگی و تاریخی هر منطقه می داند که می تواند در ساختمانهای جدید مورد استفاده قرار گیرد رابرت ونچوری در سال ۱۹۷۲ کتاب دیگری به نام یادگیری از لاس وگاس منتشر کرد در این کتاب نیز او سعی نمود که توجه معماران را به فرهنگ مردم و خصوصیات زندگی روزمره ی آنها جلب کند. وی در کتاب خود عنوان کرد که نمادها آنهایی نیستند که ما به عنوان قشر روشنفکر به جامعه دیکته کنیم. بلکه آنهایی هستند که خود مردم طرح کرده اند و قابل فهم برای آنها است. وی بر این نظر است که سردرهای مورد استفاده در بالای مغازه ها و احجام معماری عامه پسند و مطابق درک عامه آن چیزی است که به لاس و گاس جذابیت بخشیده و باید مورد توجه معماران قرار گیرد. در اکثر کارهای معماران پست مدرن مشاهده می شود که آنها سعی دارند تا از نشانه ها و نمادهایی استفاده کنند که در هر منطقه مشخص کننده نوع کاربری آن ساختمان است. مانند خانه مادر ونچوری که برای طرح آن از نمادهای یک خانه و آنچه در غرب به عنوان خانه محسوب می شود. استفاده شده است. برخلاف ایده ی مطرح شده در ویلا ساووا «خانه ماشینی است برای زندگی» و یا خانه شیشه ای کمتر بیشتر است، در خانه مادر ونچوری ایده ی خانه خانه است بیان شده. اگر کوربوزیه در کتاب خود ، به سوی معماری نوین نگاه معماران را به اتومبیل ، کشتی و به طور خلاصه به تکنولوژی معطوف داشت ونچوری و دیگر معماران پست مدرن می خواهند نگاه معماران را به سمت فرهنگ ، تاریخ ، سنت و در یک کلام آن چیزی که هویت انسان و محیط کالبدی پیرامون آن را شکل می دهد بر گردانند. خانه مادر ونچوری ، اولین ساختمان ساخته شده به سبک پست مدرن و نماد این معماری است. این خانه را رابرت ونچوری برای مادرش در سال ۱۹۶۲ در نزدیکی شهر فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا در آمریکا ساخت، ونچوری در طرح خود از نمادهایی همچون بام شیبدار، پنجره ، قوس سر در ورودی و لوله دودکش استفاده کرد که در غرب از جمله در آمریکا، نمادها و نشانه های یک خانه شمرده می شود. هر کس در غرب، در نگاه اول، این ساختمان را به عنوان یک خانه ی مسکونی تشخیص می دهد. اگر چه نمای این ساختمان به صورت متقارن طراحی شده، ولی به دلیل پیچیدگی ها و ملزومات خاص در چیدمان اتاق ها، در نمای ساختمان پنجره ها به صورت نامتقارن طراحی شده اند. در سمت راست فضاهای نیمه خصوصی، همچون آشپزخانه ، پذیرایی و ناهار خوری قرار دارد. در سمت چپ فضاهای خصوصی، همچون اتاق های خواب و حمام طراحی شده است. این عدم تقارن و دوگانگی در چیدمان پلان، در نما توسط بام شیبدار ، دیوار زیر دودکش و قوس تزئینی در بالای سر در ورودی به یگانگی و وحدت تبدیل شده است، لذا وحدت و یکپارچگی از طریق حذف المانهای مختلف ساختمان به دست نیامده، بلکه همه تناقضات و پیچیدگی های خانه در این طرح وجود دارد و وحدت در عین کثرت با شامل نمودن کلیه موارد موجود در بنا پدید آمده است.



خانه مادر ونچوری (۶۴ – ۱۹۲۶)
اگر از نظر کوربوزیه خانه ماشینی است برای زندگی، از نظر رابرت ونچوری خانه خانه است و باید دارای نمادهای خانه در هر فرهنگ و جامعه باشد. این خانه در عین داشتن تقارن نامتقارن ، در عین وحدت، دارای کثرت و در عین پیچیدگی و تضاد در فرم، دارای قرائت ساده برای عامه مردم به عنوان یک خانه مسکونی است.خانه مادر ونچوری ، اولین ساختمان ساخته شده به سبک پست مدرن و نماد این معماری است. این خانه را رابرت ونچوری برای مادرش در سال ۱۹۶۲ در نزدیکی شهر فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا در آمریکا ساخت، ونچوری در طرح خود از نمادهایی همچون بام شیبدار، پنجره ، قوس سر در ورودی و لوله دودکش استفاده کرد که در غرب از جمله در آمریکا، نمادها و نشانه های یک خانه شمرده می شود. هر کس در غرب، در نگاه اول، این ساختمان را به عنوان یک خانه ی مسکونی تشخیص می دهد.اگر چه نمای این ساختمان به صورت متقارن طراحی شده، ولی به دلیل پیچیدگی ها و ملزومات خاص در چیدمان اتاق ها، در نمای ساختمان پنجره ها به صورت نامتقارن طراحی شده اند. در سمت راست فضاهای نیمه خصوصی، همچون آشپزخانه ، پذیرایی و ناهار خوری قرار دارد. در سمت چپ فضاهای خصوصی، همچون اتاق های خواب و حمام طراحی شده است. این عدم تقارن و دوگانگی در چیدمان پلان، در نما توسط بام شیبدار ، دیوار زیر دودکش و قوس تزئینی در بالای سر در ورودی به یگانگی و وحدت تبدیل شده است، لذا وحدت و یکپارچگی از طریق حذف آلمانهای مختلف ساختمان به دست نیامده، بلکه همه تناقضات و پیچیدگی های خانه در این طرح وجود دارد و وحدت در عین کثرت با شامل نمودن کلیه موارد موجود در بنا پدید آمده است .

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری

خانه مادر ونچوری



خانه ی سالمندان گیلد
همسو با مفاهیم طرح خانه ی وانا ونتوری، رابرت ونتوری توانست باردیگر در طرح خانه ی سالمندان گیلد اهداف قبلی خود را محک آزمایش بزند. این ساختمان بین سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳ با همکاری جان راوچ در فیلادلفیا ساخته شد. زمین ساختمان از جنوب در مقابل یک خیابان واقع شده است که روحیه ی شهری دارد. یعنی پرتحرک و پر سرو صدا است و ساختمان های موجود در ان نسبتا بلند و قدیمی هستند. بنابراین نمای جنوبی ساختمان به سبب وجود این خیابان با نمای شمالی آن متفاوت است. این مجموعه ی شش طبقه شامل ۹۱ اپارتمان و یک استراحتگاه عمومی است که در نگاه نخست به نظر می رسد با ساختمان های تجاری معمولی آمریکا تفاوتی ندارد. با مصالح ساده و سازه های معمولی و متعارفی که شکلی کاملا پیش پا افتاده دارد. اما در واقع عمل تهذیب و پالایش در این بنا به همان اندازه که عقلانی و هوشمندانه است، دقیق و ماهرانه نیز هست. بنابه نظر ونتوری نماهای ساختمان طوری طراحی شده اند که متفاوت به نظر برسند. قسمت بالای نمای اصلی ساختمان از دیوار اصلی جدا شده است و به این ترتیب برنقش نمای ساختمان به عنوان یک نقاب یکپارچه تأکید می کند. به عقیده ی او دیوارهای آجری قهوه ای تیره با پنجره های دولای عمودی یادآور خانه های قدیمی فیلادلفیا است. ستون گرد بزرگ نمای اصلی مجموعه که از جنس گرانیت سیاه ساخته شده متناسب با فضای بازشوی ورودی مجموعه است. یک قوس با خیز ملایم برفراز مجموعه بالکن ها، مشخصه ای است که از منریسم کارهای لویی سالیوان وام گرفته شده است. تابلوی نام ساختمان – عنصری از هنر پاپ – جزئی از طراحی بنا است و آنتن دروغین طلایی رنگ تلویزیون بر بام ساختمان نمادی دوستانه و طنزآمیز از دلمشغولی سالخوردگان در یک جامعه ی صنعتی است .

خانه ی سالمندان گیلد

خانه ی سالمندان گیلد

خانه ی سالمندان گیلد

خانه ی سالمندان گیلد

خانه ی سالمندان گیلد

نظرات (۱)

تشکر
منظم،خلاصه و مفید

ارســال نظــر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

پشتیبانی